Bu kelimeyi sanırım sadece Macarca bilenler tanır (biraz araştırdım, asılda kelime Çekçe'den geliyor, ama Slovakça'da da Mikulas olarak geçiyor, hatta Lehçe'de de çok benzer) ama Noel Baba desem herkes anlar.
Mikulás artık pencereden geliyor, çünkü modern dünyamızda bacadan geçmek epeyce tehlikeli oldu, malum şofben bacaları da aynı yere çıkıyor :) Evet, Mikulás genellikle gecenin karanlığı çökünce, çocuklar uykuya daldıklarında geliyor. Veee poşetini (ambalaj kesinlikle lazım, çünkü ayak kokulu çikolatayı kim ister ki?) çizmelere yerleştiriyor. Bazi ailelerde akşam, çizmeler temizlendikten ve pencereye konulduktan sonra anneler, babalar güzel bir operasyonla çocukları odadan çıkartıp dikkatlerini çizmelerden uzaklaştırıyor ve çocuklar odaya döndüklerinde Mikulás hediyelerini bırakıp gitmiş oluyor! Nedense Noel Baba geldiğinde çocuklar etrafta olmuyor! Tüh!
Bir de Mikulás kılığına giren ebeveynler, büyük çocuklar var. Bu tür organizasiyonlar daha çok okullarda, anaokullarında, anne babaların işyerinde oluyor ve Mikulás hala onun varlığına inanan küçüklere sorular soruyor: "Bu sene uslu muydun? Yaramazlık yaptın mı? Bana bir şey çizdin mi? Şarkı söyler misin?" Ve tabii eninde sonunda cevap ne olursa olsun Mikulás herkese mikulás poşetini veriyor!
Avrupa'da bu geleneğin kökü şöyle anlatılıyor: Piskopos Aziz Nikola çok iyi kalpli bir adam. Bir gece kiliseden çıkıp evine giderken bir yoksul adamın penceresinden yükselen seslere tanık oluyor. Zavallı adam yeterli parası olmadığı için büyük kızını evlendiremediği için üzülüyor ve kızları da babalarını teselli ediyorlar. Bunu gören Aziz Nikola onlar uykuya daldıktan sonra tekrar geliyor ve pencerelerine bir kese dolusu altın bırakıyor. Yoksul adam bu parayla büyük kızına çok güzel bir düğün yapıyor. Ve böylece Aziz Nikola ile başlayan yardımlaşma hareketi, zaman içinde çok değerli ve mutluluk verici bir paylaşıma dönüşüyor.
Bu güzel efsanenin zaman içinde nasıl zenginleştiğinin en güzel örneklerinden biri de küçük ağaç dallarımız. VİRGÁCS adı verilen bu dalları Mikulás'a yardım olsun diye her zaman dolabımda saklıyorum ve her sene zamanı geldiğinde bu dallar Mikulás tarafından kızlarıma veriliyor. İşin güzel tarafı onlar bir yıl öncesini hatırlamıyorlar! Ve hep aynı heyecan yaşanıyor. Gelelim bu küçük dalların anlamına. Bu dalları herkes çocukluğu boyunca en az bir kez almıştır. Ya da çok haylazdır ve çocukluğu boyunca çokça almıştır :) Çünkü bu dallar sadece 'yaramaz' çocuklar içindir!
Geçen haftasonu biz de Macar Başkonsolosluğu'na gittik ve Mikulás'ı gördük, ona resim yapıp, şarkı söyleyip sevindirdik. Mikulás da bize güzel kırmızı poşetlerimizi verdi.
Etkinlik başlamadan önce - kızım yanımdayken - biraz hazırlık yapmak için genç bir görevliye müsait bir oda sordum. O da aynen şöyle cevap verdi: 'Benim odam pek müsait değil, çünkü ne zaman üstümü değiştirmem gerekecek bilmiyorum, haber bekliyorum!' Hoppaaa, işte bugünün Noel Babası karşımızdaydı! Kızıma hiç belli etmeden boş bir yer aramaya devam ettik. Neyse ki bizimki uyanmadı diye düşündüm, çünkü hiç tepki vermedi. Ama başbaşa kalınca: